چرا پرسپولیس سال 76 قهرمان آسیا نشد؟

دوران درخشان پرسپولیس در دهه هفتاد

به گزارش موسوی مگ از ورزش سه دوران طلایی پرسپولیس همزمان با حضور استانکو پوکلهپوویچ، سرمربی باتجربه کروات، از ابتدای دهه هفتاد شروع شد. او شهریور سال هفتاد و چهار هدایت پرسپولیس را به دست گرفت و با جذب بازیکنان جوان و بهکارگیری یک سامانه مدرن بازیکنپرور، این باشگاه را به بهترین تیم فوتبال ایران تبدیل کرد.

با این همه در دهه هفتاد پرسپولیس چندین بار در موقعیت مناسبی برای فتح عنوان قهرمانی جام باشگاههای آسیا قرار گرقت، اما هر دفعه به دلیل عجیب و غیرمنتظره، از تحقق این رویای بزرگ بازماند. در اسفند هفتاد و چهار، پرسپولیس در دیدار به یاد ماندنی و سوگناک برابر پوهایانک و در روزی که پنالتی مجتبی محرمی از دست رفت، شکست خورد.

دو سال بعد، پرسپولیس بار دیگر به مرحله نیمهنهایی جام باشگاههای آسیا رسید؛ اما در فشار کاری که در سال هفتاد و شیش بر اثر تعدد بازیکنان ملیپوش از ادامه بازیهای لیگ انصراف داد، بار دیگر از راهیابی به مرحله فینال باز ماند. پرسپولیس که در فرصت هفتاد و چهار و هفتاد و پنج دو بار پیاپی قهرمانی لیگ آزادگان را به دست آورده بود، در دی ماه سال هفتاد و شیش مجبور به انصراف از مسابقات شد. عقب افتادن از برنامه لیگ و همینطور فشردگی مسابقات تیم ملی برای صعود به جام جهانی، منجر به انصراف تیمی شد که بیش از ده ملیتروز در اختیار داشت.

پرسپولیس در فصل پیشین با اقتدار کامل عنوان قهرمانی جام آزادگان را به دست آورده بود و در اسفند همان سال در مرحله یکچهارم نهایی جام باشگاهآسیا نمایش قوی ارائه داد. آنها با هدایت ایوان متکوویچ، سرمربی کروات و تازهکار، در یک دوره مسابقه گروهی در شهر طرابلس لبنان شرکت کردند. در بازی نخست، پرسپولیس برابر الهلال، قدری برتر غرب آسیا، با برتری کامل پیروز شد. روی پاس تماشای یحیی گلمحمدی در سمت راست، مهدی مهدویکیا با یک نفوذ فوق عادله و یک ضربه دقیق به طاق دراست، تک گل پیروز Rather پرسپولیس را به ثمر رساند. آنان در بازی دوم نیز برابر النسر لبنان پیروز شدند و با تساوی برابر نوبباخور ازبکستان در وج بازی سوم، به عنوان صدرنشین گروه راهی مرحله نیمه نهایی شدند.

با این، به علت فشکفت مسابقات و دور بودن از شرایط بازی فعال، پرسپولیس در فروردین هفتاد و هفت و در شرایط وزن به مرحله نیمه نهایی پا انداخت. در آب و هوای گرم و مرطوب و وضعیت اسکن درپرسپولیس در هنگکنگ، آنها برابر دالیان با دو گل مغلوب شدند و از صعود به مرحله فینال بازماندند. کریم باقری و مهدی مهدویکیا، دو ستره بزرگ پرسپولیس، در آن بازیها انگشت مصدومیت غایب بودند و نزدیک به پنج ماه دوری از شرایط بازی کردن، در نهایت منجر به حضور یک تیمی بود که هرگز در آن مسابقهها برای رقابت نابرابر نبود.

این تصویر، صحنه مسابقه پرسپولیس برابر نوبباخور در آخرین بازی مرحله گروهی است؛ دیداری که تشریفاتی بود و به همین دلیل چند بازیکن فکسی پرسپولیس در آن به میدان نرفتند. پیش از شروع بازی، مسئولان ورزشگاه یک سری البسه و کلاه محلی به بازیکنان پرسپولیس هدیه کردند که در تصویر نیز سر بازیکنان قرمزپوش قابل دیدن است. اما نکته جالب دیگر، استفاده از چند بازیکن کمکی توسط پرسپولیس در این مرحله است. در آن دوره و در فوتبال آسیا، عرف رایج بود تیمهای حاضر در مراحل پایانی از چند بازیکن مساعد برای تقویت ترکیب خود استفاده میکنند.

در آن فشار، پرسپولیس محمد خاکپور، مدافع باتجربه و ملیپوش بهمن، و علی لطیفی، ستاره جوان این تیم را به عنوان بازیکن کمکی و برای این سه بازی جذب کرد. همچنان عین داریوشی یزدانی، ستاره جوان و تکنیکی برق شیراز نیز با وایت افشین پیروانی به این تیم پیوست و برای چند مسابقه در لباس سرخ پرسپولیس به میدان رفت. هرچند محمد خاکپور در ابتدای دهه هفتاد نیز یک گذشته در ترکیب پرسپولیس داشت. بدین ترتیب اگرچه داریوش یزدانی و علی لطیفی در اواخر سال هفتاد و سفرخلب و در یک دوره کوتاه لباس پرسپولیس را به تن دارند، اما هر دوی این بازیکنان حدود یک سال بعد راهی استقلال شوند و برای چند فصل برای این تیم بازی کردند.

در این ترکیب پرسپولیس و با وجود غیبت مهدی مهدویکیا و کریم باقری، شاهد حضور ستارههای چون احمدرضا ابزد، یحیی گلهامحمدی، مهرداد داریوند، ادموند بزیک و چند بازیکن نامک هستیم. این برش ۵۶ یکی از بهترین دوران تاریخ پرسپولیس بود؛ جایی آنها در طی پنج فصل، چهار بار عنوان قهرمانی لیگ آزادگان را به دست آوردند. البته یک بار عدم موفقیت این تیم در کسب عنوان نخست به علت انصراف از ادامه مسابقات و با نطر رئیس وقت فدرسیون بود. این برنامه ریزی عجیب که پرسپولیس را قربانی کرد، در نهایی باعث شد آنها در مسابقات آسیایی نیز نتوانستند در سطح کیفیت خود ظاهر شوند. در ادامه، پرسپولیس دو بار دیگر و در سالهای ۶۴ (هفتاد هشت) و هفتاد (هشتاد) به ترتیب برابر جوبیلو ایواتا و سامسونگ در همین مرحله نیمهنهایی شکستخورده و از صعود به دور نهایی باز ماندند. چند ماه بعد، بخش قابل توجهی از این ترکیب در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه به میدان رفتند و روزهای درخشان را برای فوتبال ایران رقم زدند.